تقریبا همه ما ماجرای تلخ و انزجارآور سلاخی یک خرس مادر به همراه دو فرزندش را در دامنه‌های مشرف به دهستان ونک از توابع شهرستان سمیرم به یاد داریم.این ماجرای تاسف بار باعث شد گروهی از تشکل‌های مردم‌نهاد فعال در حوزه محیط‌زیست و حقوق حیوانات با انتشار بیانیه‌ای، خواستار نامگذاری روز20 شهریورماه به عنوان روز مبارزه با خشونت علیه حیوانات شوند.
این تشکل‌ها، با بیان اینکه اعتراضات مردمی پس از انتشار فیلم کشتار خرس‌ها در تاریخ ایران بی‌سابقه بود، در بیانیه خود آورده‌اند: «حیوان‌آزاری و نامهربانی با حیوانات رخدادی نادر نیست، اما گاه برخی رخدادها جریان‌ساز می‌شود و می‌تواند برای همیشه در ذهن انسان‌های باوجدان جای بگیرد.» به همین دلیل، آنها نوشتند: «ما گروه‌های فعال حقوق حیوانات و محیط زیست، سازمان‌ها و گروه‌های زیست‌محیطی و فرهنگی به همراه شخصیت‌های حقیقی این عرصه خواستاریم که فاجعه مرگ خرس‌ها برای همیشه در تاریخ ایران ثبت و ضبط شود.»

اما آیا براستی کثرت دارد تعدادکسانی که  از انتشار خبر دیگری در همان منطقه، روستای ونک سمیرم ؛ یعنی روستایی که یکی از باغدارانش به بهانه ممانعت از آسیب رسیدن به درختان میوه‌اش، آن سه خرس را به شکلی ددمنشانه کشته بود؛اطلاع دارند؟؟

این رخداد امیدبخش و زندگی‌آفرین که هرگز نتوانسته بازتابی چون رخداد تلخ نخستین در رسانه‌های گروهی و دنیای مجازی بیابد مربوط می شودبه تلاش گروهی از باغداران ونکی، به رهبری غلام امیری که کوشیده‌اند تا یک خرس ماده را که در یک حوضچه ایزوگام‌شده‌ گیر کرده بود، نجات داده و او را تا نزد جفتش در ارتفاعات شمس‌آباد مشایعت کنند.

 چه شده است ما را... اگر کار آن باغدار سمیرمی که اقدام به قتل فجیع آن خرس مادر و دو فرزندش، آن هم به جرم آسیب رساندن به درختان باغش کرد بد است - که حتما هم بد و انزجارآور است – به نظرم کار آن باغداران همشهری‌اش در همان روستای ونک سمیرم که بیش از دو ساعت کوشیدند تا یک خرس دیگر را از خطر غرق شدن در یک استخر پر از آب نجات دهند، بسیار شایسته تقدیر و انعکاس است. اگر نفر نخست را به زندان افکنده و جریمه می‌کنیم، باید نفر دوم را تکریم کرده و نامش را بارها و بارها در رسانه‌ها تکرار کنیم. باید همه بدانند که در این مملکت غلام امیری‌ها و محمد قدسی‌ها هم زندگی می‌کنند که می‌کوشند با به خطر انداختن جانشان، جان یک خرس را در سمیرم یا خلخال یا جان یک پلنگ را در منطقه حفاظت‌شده گلول سرانی (خراسان شمالی) نجات دهند.
بله، اینجا هم ایران است... سرزمین کوروش و فردوسی و حافظ و خیام و نیمای بزرگ که یگانه سرودشان خردمندی و عشق‌ورزی و دوست داشتن بود... بیاییم همه به افتخار هموطن بودن با غلام امیری و محمد قدسی‌ها، تمام قد بایستیم و رفیق آسمانی‌مان را شکر کنیم. بیاییم اگر می‌خواهیم روزی را در حمایت از مهرورزی با حیوانات نام‌گذاری کنیم، بهانه آن نام‌گذاری، نجات جان یک حیوان باشد نه سلاخی او. پس آیا بهتر نیست به جای 20 شهریور، بیستمین روز از نخستین ماه پاییز، ماه مهر را به نشانه مهرورزی با حیوانات گرامی بداریم و از آنهایی که به جای هماوردی با حیوانات، هم‌ دردی با آنها را ترویج می‌کنند، تکریم کنیم و این فرهنگ را امتداد دهیم.

این ها تصاویر همان هم وطنان شایسته تقدیری است که برای نجات جان خرسی جانشان را به خطر انداختند و ثابت کردند که عشق به طبیعت و زیستمندان پاکش در نزد ایرانیان نهادینه شده است. درود بر غلام امیری و دوستان هم ولایتی اش که بی سر و صدا و بی منت به طبیعت وطن مهربانی می کنند و مایه افتخار ایران و ایرانی هستند.

مردانی که ناجی خرس گرفتار در استخرآب شدند

غلام امیری

برگرفته ازروزنامه شرق (ستون نگاه سبز)